| Darek_Bytom | Data: Niedziela, 2014-09-07, 4:14 PM | Wiadomość # 1 |
 Szeregowy
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 6
Status: Offline
| Narodowość śląska, wywodząc ten termin z definicji zawartej w ustawie o Narodowym Spisie Powszechnym 2011, to deklaratywna, oparta na subiektywnym odczuciu, indywidualna cecha człowieka, wyrażająca jego związek z górnośląską wspólnotą etniczną. Nie jest to bynajmniej jedyny sposób na wyrażenie tego związku, jako że bogata i skomplikowana historia Górnego Śląska zaowocowała wieloma modelami realizacji górnośląskiej tożsamości. Górnoślązacy określają się jako Niemcy, Polacy, Czesi, Niemcy-Ślązacy, Polacy-Ślązacy, Ślązacy, Ślązacy-Polacy, itp., a każda z tych konfiguracji jest jest równoprawna i jednakowo śląska. W niniejszym tekście chciałbym przywołać te momenty i zjawiska w historii Górnego Śląska, które są kluczowe dla wyodrębnienia się owej tożsamości górnośląskiej oraz narodowości śląskiej jako jednej z jej realizacji.
Nazwy Górny Śląsk czy to w wersji łacińskiej (Silesia superior obok Silesia inferior, czyli Śląska Dolnego), czy też niemieckiej (Oberschlesien obok Niederschlesien), a także czeskiej, upowszechniły się w XIV wieku, przy czym panowała wówczas dość duża dowolność w określaniu ziem, które do tego regionu miałyby należeć. Ich rdzeń określić można wskazując na miasta Opole, Opawa, Cieszyn, Bytom i roztaczające się wokół i między nimi ziemie.
Historię Górnego Śląska można wyprowadzać od wieków wcześniejszych, od czasów przynależności do państwa Polan, czy jeszcze dawniej, kiedy to, w drugiej połowie IX wieku ziemie te jako część państwa Wielkomorawskiego były chrystianizowane w ramach działalności świętych Cyryla i Metodego, aż po najwcześniejszy przekaz historyczny w tzw. „Geografie Bawarskim” wymieniającym m.in. górnośląskie plemiona Opolan i Golęszyców.
Wynikiem wielkich batalii narodowych o tożsamość śląską, a także procesów drugiej połowy XX wieku, zdaje się coraz powszechniejsze przekonanie wyrażane np. przez śląskich literatów języka niemieckiego (Bienek), jak i polskiego (Bieniasz), że Górnoślązak w każdych okolicznościach pozostaje dla Niemców zbyt polski, a dla Polaków zbyt niemiecki, a warunkiem jego pełnej akceptacji jako obywatela jest poniechanie przez niego postaw wyrażających jego górnośląską tożsamość. Żywotnym źródłem śląskich ruchów narodowościowych jest diagnoza, że najwłaściwszą drogą do zachowania i pielęgnacji tejże tożsamości jest uznanie się w pierwszym rzędzie za Górnoślązaków, także w wymiarze etnicznym. U jej podstawy leży jednakże założenie, że kryterium wystarczającym jest tu deklaracja samego zainteresowanego, a nie urzędowe dociekanie jego pochodzenia czy obowiązywanie tej czy innej doktryny ideologicznej.
Pełny tekst Pana Rafała Szyma na stronie:
http://slonzoki.org/narodowosc-slaska/historia/
|
| |
|
|
